“Hart van Europa”

22 mei t/m 21 juni 2012

Dé kampeerreis door Zuid-Polen, Slowakije en Tsjechië. Natuurlijk kun je je afvragen of genoemd gebied het hart van Europa is of niet! Vlakbij Kremnica in Slowakije heeft men een grote zwerfkei neergezet met een plaquette waarop staat aangegeven dat precies dáár het centrum van Europa is. Dus….!!

Nog geen 25 jaar geleden waren deze streken niet erg toegankelijk en nu….??
Je rijdt zonder pas-controle de grenzen over en je ziet telkens weer hoe druk men doende is om de landen steeds verder naar Westers model te ontwikkelen. Winkels, auto’s, wegen: alles wordt steeds meer “normaal”(= volgens onze normen).
Blijft er dan niets eigens? Verwestert het oosten? Nee, natuurlijk niet. De bewoners, jong en oud, hebben aandacht en respect voor hun tradities en cultuur. Overal word je herinnerd aan wat is geweest: kastelen, versterkte steden, oorlogsgedenktekens, oude boerderijen, socialistische grijze flats noem maar op. Wij (in het Westen) hebben er van gehoord, soms iets gezien, “ingezameld voor Polen”, maar nu kunnen we zelf erheen en ervaren hoe het was, maar vooral hoe het wordt en ook hoe het nooit meer worden mag. Daar zijn de inwoners – oud, maar vooral ook jong – zich van bewust. In het laten zien hoe het leven was, in respect ( en soms ook in schaamte), én hoe het gaat worden in zelfbewustzijn en trots, heeft men een balans gevonden. Geschiedenis van eeuwen her of van onlangs kun je niet wegdoen. Dat blijft. Of het nu witte of zwarte bladzijden zijn. De kwestie is hoe je ermee omgaat.

En dan is er de natuur. We reizen langs en deels door het Tatra-gebergte. Mensenlief wat overweldigend. Rust, weidse uitzichten, bloemenweelde, naaldwouden, rivieren. Wat word je daar stil van! Het is niet genieten, het is meer, veel meer. Je moet het ondergaan, er door betoverd raken. Al die foto’s die je schiet, vertellen niet, wat je allemaal ziet.

Zeker, we zien ook midden in prachtige dalen oer-lelijke fabrieken. En wat te denken van al die enorme reclame-borden langs de weg, die je uitzicht belemmeren zoals de geluidsschermen langs onze wegen. Het is niet alles goud wat er blinkt. Maar dat valt allemaal in het niet bij al het andere wat we gaan zien.

Enkele hoogtepunten op een (zeer onvolledig) rijtje:

• Krakow ( Wawel / Rynek Główny met o.a. Kościoł Mariacki en Sukiennice)
• Vlotvaren op de Dunajec
• Bezoek aan glasblazerij (Boheems glas)
• Munt-en medaillemuseum in Kremnica
• Wandelen door Český Krumlov
• Stadsbezoek aan Praag
• Wijnproeven
• Zoutmijn in Wieliczka

En, uiteraard, zijn er de vrije dagen waarop ieder zelf kan doen (of laten) wat men wil.
In het reisboek, dat elke equipe ontvangt op de kennismakingsdag (14 april), staan allerlei tips voor zowel onderweg op een reisdag als voor een vrije dag. Maak er gebruik van.

De zondagen zijn rustdagen, dan worden er geen excursies georganiseerd. ’s Morgens de viering, met daarna koffie en koek en gezellig samenzijn. Precies zoals dat verwacht mag worden van een NCRV-reis.
Op gezette tijden zijn er maaltijden, samen, ’s avonds of tussen de middag. Ook de Happy Hours zullen niet ontbreken, evenals jeu-de-boules als het mooi weer is.

Hoe mooi het allemaal ook klinkt, het wordt allemaal nog mooier wanneer we als groep op een prettige manier met elkaar omgaan. Daar doen wij als reisleiders ons best voor, maar uw medewerking is onontbeerlijk hierbij. Niet voor niets is de vaste uitdrukking bij ons NCRV-logo: Kamperen in goed gezelschap.

Graag nodigen wij u uit met ons mee te gaan om met elkaar deze prachtige landstreken te ontdekken.

Rondje Zwitserland van 3 t/m 28 juni 2011

We beginnen onze vakantie op een camping bij Freiburg met een welkomstborrel en een diner. De volgende dag reizen we naar Lauterbrunnen in Zwitserland. De camping ligt in een mooi dal waar we onze tent opzetten en de anderen hun caravan of camper een plekje geven. Op zondag houden we een campingdienst en ’s middags trekken we de wandelschoenen aan voor een wandeling naar de Staubbachfall, een prachtige waterval die Goethe en velen na hem in vervoering bracht. De dagen daarna maken we mooie wandelingen, waarbij we de ene dag een prachtig uitzicht hebben op de besneeuwde bergtoppen Eiger, Mönch en Jungfrau en de andere dag een machtig waterballet aanschouwen van de Giessbachfälle, een serie watervallen die sprongsgewijs 400 meter naar beneden tuimelen in de Brienzersee. Er zijn nogal wat watervallen in dit mooie land. Zo bezoeken we ook de indrukwekkende Trümmelbachfälle, die dieper in het Lauterbrunnental liggen. De gezamenlijke barbecue houden we op de grillplaats en we kunnen binnen zitten bij het brandend haardvuur. Dit komt goed uit, want het weer is niet echt mooi.

We gaan vaak met een treintje of kabelbaan naar boven om vandaar via een mooi pad terug te lopen. Het komt ook voor dat we boven in de mist lopen en hier en daar ligt nog sneeuw. Verder naar beneden wordt het weer en het uitzicht dan meestal beter. We genieten tijdens de wandelingen van bloemrijke bermen en weiden, veel bloeiende azalea’s op de hellingen en een grote variatie in begroeiing. Op een vrije dag maken we een uitstapje naar de Schynige Platte. Met een tandrandbaan gaan we omhoog en daar bezoeken we een schitterende Alpentuin en maken een pittige wandeling die gedeeltelijk over een panoramaweg voert met af en toe prachtige vergezichten.

De volgende camping is in Brig. Hier vieren we Pinksteren in de Evangelisch Reformierte Kirche. Ook in Brig gaan we weer aan de wandel o.a. van Belalp naar Blatten met veel bloemenweiden en prachtige uitzichten. Ook maken we een drie passen autotocht. We rijden naar de Furkapas, de Gothardpas en de Nufenenpas. De passen liggen in schitterende landschappen. We bezoeken ook de grote Aletschgletscher, waarop we vanaf een houten vlonder een prachtig uitzicht hebben. Op een vrije dag doen we met z’n vieren de wandeling Massaweg, een mooie en avontuurlijke route waar we erg van genieten. Het volgende reisdoel is Locarno waar we via de Simplonpas en een stukje Italië naar toe reizen. Op de camping aangekomen regent het pijpenstelen, maar gelukkig wordt het later droog en kunnen we ons installeren. Op zondagmiddag maken we een wandeling naar het nabijgelegen Ascona. We bevinden ons nu in Italiaanse sferen. Een dag later brengen we een bezoek aan de bedevaartskerk Madonna del Sasso. We zien behalve de kerk ook veel steigers, alles wordt gerenoveerd. We maken een leuk uitstapje naar Italië, waar we Isola Bella in het Lagio Maggiore gaan bezoeken. Verder bezoeken we nog de grootste stuwdam in Europa die in het dal Val Verzasca ligt en in Lavertezzo zien we de spectaculaire boogbrug. Hier maken we een mooie wandeling. Op een vrije dag gaan we met z’n vieren in de auto en bereiken we via scherpen haarspeldbochten het hoog gelegen dorpje Mogno. Hier is een heel bijzondere kerk gebouwd. Mooi om gezien te hebben.

De laatste camping van deze reis is in Luzern. Hier maken we een interessante stadswandeling. In Luzern is veel te zien. In het weekend is het feest in de stad met o.a. een spectaculaire vliegshow, prachtig vuurwerk en op heel veel plaatsen optredens van muziek- en zanggroepjes. Op maandag hebben we een boottocht van een uur op het Vierwoudstedenmeer. ’s Avonds genieten we van het slotdiner en nemen alvast afscheid van elkaar omdat sommige deelnemers op de dinsdagochtend in alle vroegte al willen vertrekken.
We kunnen terugzien op heerlijke actieve vakantie waarbij we heel veel hebben gezien en prachtige wandelingen hebben gemaakt.

Mineke Bultena, Hoogeveen.

De lentezon tegemoet

Na de koude wintermaanden hadden we wel behoefte aan wat warmte en de voorjaarsreis “De lentezon tegemoet” gaf ons bij voorbaat al een weldadig gevoel.

Als we in februari vertrekken is het nog koud, erg koud zelfs. Maar hoe dichter we bij de Spaanse grens komen hoe meer de zon zich laat zien. De temperatuur klimt langzaam omhoog. Als we de bloeiende mimosa en amandelbomen zien groeit ook bij ons het lentegevoel. De begeleide heenreis bevalt ons goed en al snel ondervinden we de zorgzaamheid van onze reisleiders,  Ine en Ad Boonman. Onderweg en tijdens ons verblijf op de eerste camping in Cambrils leren we ook de mensen van onze groep steeds beter kennen. Al bij de kennismakingsdag in december kregen we het gevoel dat we met een leuke groep op stap zouden gaan en dat gevoel wordt gedurende de reis bevestigd.

We staan tijdens onze reis door Spanje gemiddeld een dag of 6 op een camping. Dat vinden wij heel prettig en het is langer dan wij bij eerdere reizen gewend zijn. Vrije tijd om naar eigen inzicht in te vullen is er ruimschoots. Het komt ook voor dat Ine en Ad op een vrije dag toch iets organiseren en dat zijn meestal leuke extraatjes.

In Santaella bijvoorbeeld krijgen we – op voorspraak van de eigenaresse van de camping – de gelegenheid om een besloten flamencoclub te bezoeken. Daar worden we op muziek en zang getrakteerd en na afloop is er voor alle aanwezigen paella.

Over het algemeen is het weer prima maar we hebben ook een vijftal regendagen. Zo vroeg in het jaar is het ook in Spanje niet altijd zo warm en het kan er ook flink waaien. Toch, als het droog is en de zon schijnt, is het – met trui of jas aan – heerlijk toeven buiten. De natuur is in deze tijd van het jaar zo mooi.  Heel jammer is het dat het regent als we in Granada en in Sevilla zijn, die mooie steden zien er dan toch anders uit.

De dag voor ons bezoek aan Sevilla, komen vrienden van Ine en Ad naar de camping in Santaella. Zij vertellen ons uitgebreid over de mooie stad en de vrouw van het stel – een echte Sevilliaanse – doet dat met veel enthousiasme en temperament. Het is een lust om naar hen te luisteren. In Sevilla gaat ze voor ons dansen, belooft zij, maar de stromende regen gooit roet in het eten en dat vinden we erg jammer.

We bezoeken ook andere steden – o.a. Tarragona – Cordoba, Valencia en Barcelona – en daar bewonderen we de schoonheid van weleer. We genieten ook van de prachtige natuurgebieden en Ad – als bioloog – maar ook Ine, weten ons heel veel te vertellen over de vele soorten (water)vogels,  bloemen en planten. We zien soorten die we in Nederland niet (meer) zullen tegenkomen.

Het gezamenlijke koffiedrinken en de Happy Hours zijn werkelijk een feest. De traktaties die we na de overdenking bij de koffie krijgen zijn – behalve heerlijk zoet – zo groot dat we daarna de lunch kunnen overslaan. En na de Happy Hours hoeven we niet meer te koken want ook dan worden we enorm verwend met allerlei hapjes en drankjes. Tijdens die bijeenkomsten tokkelt een van onze reisgenoten nog wel eens op zijn gitaar. Vaak wordt er spontaan meegezongen en dat verhoogt de feestvreugde!

We hebben een heel mooie reis achter de rug met de gezelligheid van een leuke groep. Extra lof voor Ine en Ad want dankzij hun zorg en hun betrokkenheid is het niet alleen een mooie maar ook een onvergetelijke reis geworden.

Janet Blok

Midden Italië

Vanaf 1998 , na onze reis naar Midden Italië, hebben wij elk jaar een week gecampeerd om elkaar te ontmoeten en herinneringen op te halen. Een stel van de groep organiseert in zijn eigen omgeving een week samen zijn, waardoor wij heel wat van Nederland hebben ontdekt. We fietsen, maken stadswandelingen, bezoeken musea en genieten van een barbeçue met een heerlijk glas wijn.

Gisteren hebben wij, Reisgenoten 98, in Hollandsch Rading ons twaalf en een half jarig bestaan gevierd.

Twee stellen zorgden voor een geweldige dag, met koffie, lunch, een museum bezoek en diner. ‘t Was geweldig en……  iedereen was aanwezig!

Hierbij enkele foto`s van ons feest. Ook dit jaar gaan weer enkele van ons mee met de NCRV Kampeerreizen.

Groeten F. en E. Dupont van Roy.

Naar Marokko met NCRV Kampeerreizen

Marokko is een land met vele gezichten. Het is Islamitisch, Afrikaans met wortels in Europa. Het klimaat en de grote variatie in landschappen maken het tot een aantrekkelijke reisbestemming. Het is bijna 711.000 km² groot en heeft een bevolking van een 29 miljoen inwoners waarvan circa 40% jonger is dan 15 jaar.

Koning Hassan II omschreef zijn land als volgt: “Marokko is een boom die wortelt in Afrika, maar met zijn bladerdak Europese lucht inademt”. Hij had het niet beter kunnen typeren.
Geen wonder dat het land steeds meer toeristen aantrekt. Frankrijk en Marokko zijn, in tegenstelling tot Algerije, als vrienden uit elkaar gegaan. Het gelukkige gevolg is dat het Frans niet alleen door (bijna) iedereen gesproken wordt, maar ook op alle wegwijzers en publicaties gebruikt wordt.
Om op eigen gelegenheid voor de eerste keer Marokko te bezoeken werd door ons toch wel als een erg groot avontuur beschouwd. We besloten dus om voor de beschutting, bescherming en niet te vergeten de gezelligheid met een groep te reizen. De keus viel op NCRV-Kampeerreizen: reizen in goed gezelschap. 
De aankomst in Tanger was een avontuur op zich. Allerlei mannetjes in stofjassen wilden onze passen en onze auto- en caravanpapieren. Was het wel vertrouwd om die af te geven? Gelukkig droegen ze allemaal een badge van de veerbootmaatschappij, de gok dus maar genomen. Ze namen ons veel papierwerk uit handen en we waren blij dat ze al dit werk voor ons deden. We kwamen er meteen achter dat ook in Marokko alleen de zon voor niets opgaat. Steeds werd het handje opgehouden. Nadat we de douane verzekerd hadden dat we geen vuurwapens bij ons hadden mochten we na bijna 2 uur Marokko binnen rijden. Marokko, here we come!
Marokko is inderdaad heel bijzonder. De koelte van de Atlantische Oceaan en de hitte van de Sahara zijn verschillen die we in Nederland niet kennen. Daarnaast is er nog het Rif- en Atlasgebergte. Wie had van te voren gedacht dat we over een 2260 meter hoge pas moesten rijden?

Tijdens onze verplaatsing naar Midelt waren er twee route-opties. De eerste was via Azrou waar in de cederbossen Makaken (apen) leven. Deze apen lieten zich inderdaad zien. De tweede optie ging via de Mischliffen. Een klein wintersportgebied met basale alpineski mogelijkheden. Tot onze verbazing konden we er sneeuwballen gooien. Wie had dat in Marokko verwacht? 
Het land kent vele gezichten. Is Tanger nog vrij Europees, in Meknès en Fès leef je in het hartje van de stad al een beetje in de middeleeuwen, terwijl in het verre binnenland je in bijbelse tijden waant. De souks in de grote steden zijn voor ons een onontwarbare kluwen van stegen en nog kleinere steegjes met winkeltjes ter grootte van een flinke klerenkast, veelal gegroepeerd op vakgebied. We durfden er zonder gids niet in. Zouden we er ooit weer uitkomen? Maar missen wil je ze absoluut niet. Daarvoor zijn ze te bijzonder, te kenmerkend en te sfeervol.

In het binnenland zijn de huizen gebouwd van leem gemengd met stro. Geen wonder dat men in bijbelse tijden snel een gat in het dak kon maken om er een zieke door te laten zakken. Gat snel gemaakt, gat snel gerepareerd. Zo’n dak veert trouwens lekker door en er moeten niet te veel mensen op en kluitje staan! De 4×4 drive in de omgeving van Mergouza, het gebied waar ook de Parijs – Dakar Rally doorkwam, bracht ons onder andere in contact met het Gnawa volk en hun bijzondere muziek. Tijdens de volgende spectaculaire 4×4-drive in het Atlasgebergte, vanuit Tinerhir door de Gorges du Todra en de Gorges du Dadès kwamen we onverwacht in contact met nomaden en hun bijzondere leefwijze. Loodrechte rotswanden aan weerszijden van de smalle Todrakloof verheffen zich tot 300 meter hoog. Klimmers hingen als vliegen aan de steile wanden. Hier moesten we door drooggevallen rivierbeddingen trekken en een 2800 meter hoge pas nemen. Het was een lange dag, maar de moeite zeer waard. 
Daags daarna werden de dames uit het gezelschap schoongeboend in de lokale hamam. 
In Marrakech maakten we kennis met slangenbezweerders en een tandarts die in de openlucht zonder verdoving de mensen op een keukenstoel gezeten van hun kiespijn afhelpt. 
Marokko is een land vol geur, kleur, avontuur, vriendelijke en behulpzame mensen. 
Ons advies is toch: Marokko, zeker een keertje doen!

Een land zo anders dan we gewend zijn, zo’n andere sfeer en toch wel herkenbare moslimcultuur met prachtige koningssteden en schitterend natuur is een bezoek meer dan waard.
Het land heeft prachtige stranden, onvergelijkbaar hooggebergte en ook de zandtaartbakkers komen volop aan hun trekken. Mensen, wat wil je nog meer?

Andrea en Henk Smit